همه عمر دو روز است و حساب نزدیک و ما را درنگ .

بار الها هزار بار عهد بستم و هزار بار توبه شکستم و بر اسب عصیان نشستم .

دانی که در خفا چه بوده ایم و چه هستیم !

به لب آه و و به دل جاه و به زبان کوتاه . معبودا به جهانی که در کف دست توست بگردیم و همچو گردیم.

خداوندا رحمت خود بر ما فرود آر و باران مهر خویش بر دلهای خشکیده ما ببار که خاریم و خار و به غم

گرفتار و زار .

ما را به سر انگشت نیم نگاهی نگاه دار و به غیر خود وا مگذار . آمین.

خدایا

می دانی که من در کلبه فقیرانه خود چه دارم

که تو در عرش کبریایی خود ان را نداری؟

من چون تویی را دارم

و تو چون خودی را نداری*