دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا!

و هر روز...

برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس واقعا...

اتاق دلم را تماشا نکرد!

دلم قفل بود...

کسی قفل قلب مرا وا نکرد!

یکی گفت: چرا این اتاق

پر از دود و آه است؟

یکی گفت: چه دیوارهایش سیاه است؟

یکی گفت: چرا نور اینجا کم است؟

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش فقط از غم و غصه و ماتم است؟

و رفتند و بعدش...

دلم ماند بی مشتری!

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟؟؟؟

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه...پشت خود بست!

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید... دیگر،

برای شما جا نداریم!

از این پس به جز او

کسی را نداریم...